Voor de VVT

Wat zorgmedewerkers overtuigt, en waarom vacatureteksten dat niet doen

Een verzorgende die overweegt te wisselen, leest geen vacature. Ze vraagt het na bij iemand die er werkt. Dit gaat over wat er te zien is wanneer ze dat doet.

Het gaat zelden over salaris

In de VVT liggen de arbeidsvoorwaarden grotendeels vast in de cao. Twee organisaties in dezelfde regio bieden vrijwel hetzelfde, en dat weet iedereen die in de sector werkt. Werven op arbeidsvoorwaarden is daarmee werven op iets waarop je je niet onderscheidt.

Waar het wel over gaat, is of iemand zich kan voorstellen dat ze daar werkt. Een team waar ze bij hoort. Genoeg ruimte om het werk goed te doen in plaats van continu te rennen. Het idee dat wat ze doet ertoe doet, en dat iemand dat ziet.

Waarom wervingstaal averechts werkt

"Leuke collega's en een fijne werksfeer" staat in vrijwel elke vacature in de zorg. Wie tien jaar in de sector werkt, heeft die zin tien keer gelezen en minstens een keer meegemaakt dat hij niet waar was. De zin doet dan niet niets: hij maakt wantrouwig.

Een bewering over hoe goed het ergens is, kan alleen worden geloofd als er bewijs bij zit. En het bewijs dat werkt, is een moment. Niet "wij nemen de tijd voor onze clienten" maar: iemand wilde niet uit bed omdat het regende, er is twintig minuten naast haar gezeten om over haar tuin te praten, en die twintig minuten konden omdat het team zelf plant.

Dat tweede overtuigt zonder de bewering uit te spreken. Wie het leest, trekt de conclusie zelf, en een conclusie die je zelf trekt is sterker dan een die je krijgt aangereikt.

Thuiszorg is niet hetzelfde als intramuraal

In de wijk is het werk een op een. Een zorgverlener bij een client thuis, in een rijtjeshuis, met een sleutelkastje en een kop koffie. Beelden van een lachend team in een gezamenlijke huiskamer kloppen daar niet, en dat valt op bij precies de mensen die je wilt bereiken.

In een verzorgingshuis is er wel een team en zijn er wel gezamenlijke ruimtes, maar ook een ander dagritme en andere zorgzwaarte. Wie dat verschil niet maakt in wat hij laat zien, laat zien dat hij het verschil niet kent.

De mensen die het beste verhaal hebben, schrijven het niet op

Het bruikbaarste materiaal van een zorgorganisatie zit in de auto tussen twee bezoeken, aan de koffietafel na een dienst en in de groepsapp van het team. Bij de mensen dus die na hun dienst geen zin hebben om een socialmediapost te schrijven, en dat ook niet zouden moeten hoeven.

Daar zit het echte probleem, en het is geen contentprobleem maar een ophaalprobleem. De vraag is niet hoe je meer posts maakt, maar hoe je bij iemand die net klaar is met haar route een verhaal ophaalt zonder dat het voelt als werk.

Over herkenbare clienten

Het moment dat het meest raakt, is vaak het moment waarop een client herkenbaar in beeld komt. Dat is precies het moment waarop je moet stoppen. Een naam, een aandoening, een adres of een combinatie van details waaraan iemand te herkennen is, hoort niet in een post, ook niet met de beste bedoelingen en ook niet als de familie het niet erg zou vinden.

Dat hoeft geen beperking te zijn. Een moment kan concreet en raak zijn zonder ook maar iets prijs te geven: wat er werd gezegd, wat er veranderde, waarom het ertoe deed. Wie dat onderscheid niet scherp heeft, publiceert vroeg of laat iets waar een familie terecht boos over wordt.

Wat dit betekent voor wat je publiceert

• 1.Een moment in plaats van een boodschap. Wat er gebeurde, niet wat je ervan vindt.
• 2.Uit de organisatie zelf, niet van een bureau. De toon van iemand die er werkt is niet na te maken.
• 3.Regelmatig, ook als er niets bijzonders is. Zichtbaarheid die stilvalt, telt niet mee.
• 4.Per locatie. Wie in Weesp woont, solliciteert niet op een verhaal uit Amsterdam Oost.
• 5.Met een weg naar binnen. Een goed verhaal zonder duidelijke volgende stap levert een compliment op, geen gesprek.

Waar Zorgzicht past

Zorgzicht haalt die verhalen op met een vraag die in een minuut te beantwoorden is, maakt er posts van die bij het platform en de locatie passen, en legt alles voor aan een goedkeurder voordat er iets online komt. Daarna meet het hoeveel mensen doorklikten naar de werken-bij pagina.

Wat het niet doet: beloven hoeveel sollicitaties dat oplevert. Dat hangt af van je vacaturepagina, je sollicitatieproces en je regio, en wie daar wel een getal aan hangt, verkoopt je iets.